Hey lieverds!

Rennen, springen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Zo ziet mijn leventje er op het moment uit. And I love it. I love my life.
Het is alleen….ik heb geen minuut meer over. Ik heb geen tijd om te loggen. Ik heb geen tijd om te reageren. Ondans het feit dat ik nu al weet dat ik jullie ontzettend ga missen, en ondanks het feit dat ik toch wel bij jullie langs blijf komen, heb ik besloten te stoppen met mijn web-log…..
Deze witte druif, doet haar oogjes dicht…gaat in de *winterslaapstatus* en als ze weer wakker wordt is het juni en is ze geslaagd. Jullie horen nog van me!!!

Veel liefs!!!

Spring door de huiskamer, draai rondjes, maar die speciale fles wijn open, gooi je voeten op de bank….. en zucht eens diep. Het wonder is geschied, al je wensen zijn gehoord: I’m Back!!

Vaak besef je pas dat je écht om iemand geeft, wanneer diegene er niet meer is. En met het besef dat je houdt van iemand, komt dan meteen het besef dat het te laat is. Dat je niet meer kunt zeggen dat je van diegene houdt.

Ik kan me haar nog goed herinneren. Jaren geleden. Ik had nog nooit haar naam gehoord. Ik kende haar eigenlijk helemaal niet. Maar altijd als ik wiskunde had, kwam ze binnenlopen om een praatje te maken met de docent. Altijd vrolijk. Altijd spontaan. Ik moest altijd lachen. Maf mens dat het was.

Toen, 2 jaar geleden, kwamen we in dezelfde klas. Ik kan me nog goed herinneren dat ik haar ‘Hajkiesh noemde. H… (privacy) is het’ zei ze dan. Toch bleef ik haar Hajkiesh noemen. Ik weet nog hoe ze aan het jammeren was, toen er 1 cm. van haar, haar af was. De domme opmerkingen die ze door de klas gooide. De spontaniteit.
Ik weet nog, dat ze steeds vermoeider in de klas kwam. Dat ze in slaap viel. Dat niemand begreep wat er nou aan de hand was. En iedere kwam dag kwam ze toch weer naar school, in haar bontjasje. De vrolijke lach..goeiemorgen, en dat dan altijd gevolgd door een gaap en een ‘ik ben toch zó moe’. Ik weet nog dat ze 2 weken geleden de klas uitliep. Huilend.
De vragen rezen op. Wat was er aan de hand.

En dan ineens krijg je te horen, dat, dat meisje….in haar bontjasje, het land uitgezet zal worden. Geen geldige reden tot verblijf zegt men. Even staat je wereld stil. De wereld, die men soms zo klein noemt, wanneer plotselinge verre familiebanden aan het licht komen. Een wereld die tevens meteen zo groot wordt in je gedachten. Want waar zij heen gaat is ver. Erg ver.

Wat over gaat blijven zijn herinneringen. Maar nu komt het besef op tijd. Nu zal het besef, dat ik houdt van de wereld om mij heen, niet samengaan met het besef dat het te laat is. Het is niet te laat, zoals zo vaak. Ik geef om dat meisje in haar bontjasje. Ik geef om haar lach. Ik geef om haar domme opmerkingen. Haar grappige accent. En nu komt de tijd de tijd van afscheid. De tijd van eerlijk zijn….

ik hou van jou….

Joyce!!!!…….Murmeldemurmeldemurmel. Wááááát zeg je…mam ik versta je niet * Poef * deur dicht.
Normaal gesproken zou ik in een situatie als deze geïrriteerd de trap af stormen, om eens te vragen wat ze nou weer van me moet. Maar vandaag niet. Nee, vandaag kan niet meer stuk. Vandaag was mijn dag. Normaal gesproken waag ik me niet aan enorme bergen ”uitverkoop truitjes”; maar vandaag lagen the fabulous pieces on top. De Goden waren me goedgestemd. En zo vond ik ook dé galajurk. Made for me! Nu nog schoenen kopen, waar ik absoluut niet op kan lopen. Maar lopen is dan ook niet nodig op gala-avonden. Just being charming is genoeg. En later helpen de nodige zoete witte wijntjes wel, om over je eigen pijngrens heen te gaan, en vriendjes te worden met the dancefloor. Ja jongens, mijn eindgala gaat geweldig worden. Ik voel het aan mijn water!

Verder ben ik weer een grote ramp. Het begint met een V en het eindigt op erliefdheid. Ja hoor, het is weer zover. De chronische glimlach staat weer op mijn gezicht. De rare giegel is ook weer back, en de vlindertjes dansen weer in de ronte. En ik..arme ik, maak blunder na blunder. Loop rond met een red tomato face…en dat alleen omdat ik Goddelijk Persoon overal tegenkom.
Maar ik troost me met de gedachte dat vandaag…..vandaag, echt mijn dag was!

Wel zeer geliefde dames en heren. Vind u ook het gras bij u buren altijd groener? Hebben andere mensen altijd een mooiere auto? Een mooier huis? Een grotere vriendenkring? Maar bovenal, gewoon een leuker leven? Wilt u ook u grenzen wel eens verleggen? Vind u ook dat u leven wel eens een oppepper kan gebruiken? Wacht u al jaren op de ultieme kick…

Grijp dan nu u kans, en doe mee aan ‘De Uitdaging’!

Ga zitten op de stoel… *trommergeroffel* hier komt ie dan:

Probeer eens een reactie te plaatsen op mijn logje, zonder ‘geweldig’ en ‘jij’ in 1 zin te gebruiken.

Ja dames en heren, ik weet het. Dat wordt moeilijk. I never said it would be easy. Maar grijp deze kans! Wees niet langer tevreden met lichtgroen gras, als het ook helgroen kan zijn. Geniet van uw 1 minute of faim en laat zien dat u de slimste bent onder de Witte Druiven lezers.

Ik daag u uit……

Succes!

Dat meisje had koorts. Dat weet ik nu zeker. Eerst geloofde ik haar nog. Nee, ik wilde haar geloven. Het zou toch ook super zijn. Eenontspannen eindexamenjaar. Want dat was wat ze zei, het zou ontspannen zijn. Maar nu weet ik dat, dat meisje koorts had. Ze ijlde. Of ze heeft een ernstige rare opvatting over ‘ontspannen’.
Ontspannen is voor mij op een bankje liggen in de zon. In je bed liggen stinken totdat je niet meer kunt. Goedemorgen Nederland kijken. Domme Tell Sell reclame’s kijken en bij ieder product denken ‘dat is handig’. Je tijd verspillen. En shoppen totdat je erbij neervalt. En niks nuttige dingen kopen. Vrije tijd, is de ideale tijd voor rare aankopen. Grijze schoenen, met groene bolletjes. Knalrode broeken, met gele stippen. Geen probleem, want het is vrije tijd: Niks moet, alles mag.

Ja…ontspannen is toch iets heel anders als waar ik nu mee bezig ben. Leren, leren, leren, daar vul ik mijn dagen mee. ‘Hoe zie jij je eindexamenjaar voor je’ vroeg de schoolverpleegkundige vorig jaar aan me. ‘Want je hebt wel bewezen, dat je niet om kunt gaan met stress’. Meteen raakte ik geïrriteerd. Wat nou, niet om kunnen gaan met stress? Strijdlustig besloot ik haar het tegendeel te bewijzen. En dat is me gelukt. Mijn punten zijn super. En ik ben nog steeds in orde.

En toch….toch hè….Die twijfel. Die angst. Ik bejubel mezelf omdat ik heb bewezen dat ik mezelf uit het putje trekken kan. Maar is dat echt een kunst die ik bezit? Ik twijfel? Is ‘je gevoelens wegstoppen’ niet juist een kunst die ik bezit? Waar ik super in ben?
Ik ben nog zo boos. Woedend. Maar waarom nou eigenlijk? Ik ben vrolijk…dat is niet gespeeld. Maar ‘the bad feelings’ zijn ook niet nep. They are there. Ze zijn er, maar ze mogen er niet zijn. Ik mág ze niet laten zien. Nog steeds niet.

Dat meisje dat zei dat een eindexamenjaar ontspannend zou zijn, had koorts. Moge dat duidelijk zijn. Maar langzaamaan vrees ik dat, dat meisje. Dat het wel allemaal zou redden, ook een ietsiepietsie, klein beetje, verhoging had….

…dat zich in de pauze op de wc verstopt had. Angstig naar de grijze deur kijkend. Hopend dat niemand de deur open zou maken. Dat niemand, vooral die ene persoon niet, haar zou zien. Het was belachelijk. Zij was belachelijk.

*Bam*…de deur. Meteen sloeg haar hartje op tilt. Niet van verliefdheid. Helaas. ‘Joyce, ik ben het’..zei een bekende, vertrouwde stem..*Pfieuw*.
Langzaam deed ze de deur open, stak voorzichtig haar hoofd om de hoek…Gelukkig, de kust was veilig geen mens te zien..
Dan…. DING DONG DING DONG DING DONG…*belsignaal*..’je móet echt naar de les’, werd tegen het meisje gezegd.
Met knikkende knieën, liep ze zenuwachtig het lokaal in. En ja, hetgeen waar zij bang voor was zat daar, vrolijk lachend op z’n stoel.

Simple past, future, perfect, each, any every..50 minuten werden er verteld..
En dan weer DING DONG DING DONG DING DONG, weer dat belsignaal….end of the day, time to go home..

Nog een laatste poging om hém te ontlopen mislukte. En daar was hij dan toch.

Vrolijk begroet hij zijn vriendin. Dat meisje dat niet weet witt ze moest doen, dat verlegen stotterde en weesgegroetjes naar Hem zend: laat hem mij niet zoenen…

‘Fiets je met me mee naar huis’ vroeg hij, terwijl zijn vrienden op de achtergrond “zoenen, zoenen, zoenen’, joelden. ‘Uhh’, stotterde ik, ‘ik fiets via Valkenburg naar huis (wat zoiets inhoud, als van Maastricht, via Groningen naar Eindhoven gaan).

2 uurtjes later: R, het is echt uit.

En dat was mijn eerste vriendje, waar ik niet verliefd op was.

want een meisje dat geen nee durfde te verkopen….ja ooit was er zo’n meisje.

Nou kan ik mijn neus laten groeien en zeggen dat ik een heerlijk weekend ga hebben. Dat ik morgen tot de late vroege uurtjes in mijn donzige bedje mijn schoonheidsslaapje kan doen, en vervolgens een heerlijk ontbijtje met verse j’us en croissantjes krijg. Maar ik haat lange neuzen. Van lange neuzen krijg ik kromme tenen. En dat is pas echt disastrous.
Nee, niks is minder waar dan bovenstaande. Morgen gaat om 06.00(!!) uur de wekker. Niks donzig bedje met schoonheidsslaapje, maar bedje op klein rommelkamertje. En nee, helaas voor mij ook geen heerlijk ontbijtje, maar een ‘vluggertje’ alvorens ik de boeken weer induik.
Ik heb het druk. Echt druk. Megadruk. En met de handjes in mijn haar, neem ik die enorme druk op mijn schouders, en ben ik heel verstandig. Vroeg naar bed, vroeg uit de veren, en daar begint Joyce-je weer met leren.

À bientot mes amies!!

*~* WELKOM *~* Hoe Ge hier geraakt bent, is mij een raadsel. Maar een ding is zeker: there’s no way back. De Witte Druiven verslaving is ernstig. Maar wees gerust. Ik ben een Witte Druif die wel van wat gezelschap houdt.Voelt U welkom in de wereld van deze Witte Druif. Een wereld waar altijd wel wat te beleven valt, behalve soms. Neem mij vooral niet te serieus, want dat neem ik mezelf ook niet. Voetl Ge vrij om mee te kwebbelen.

Tuurlijk zitten jullie allemaal al dagen voor jullie computers weg te kwijnen. Wanneer schrijft dat schaap nou weer eens wat?! Ja, ik ken jullie al langer dan vandaag, jullie kunnen niet zonder me. Dat begrijp ik wel hoor! Logisch. Toch?
Langzaam neemt bij de mannelijke lezers (ik ken er 1, andere: maak u bekend) de baardgroei ernstige vormen aan. Lopen is er niet meer bij. Want dan struikelt men, ofwel man, over het sikje. Scheren is niet aan de orde. Want het zou toch een ramp zijn, als Joyce net onder ‘De Daad’ (ofwel: het scheren) een logje zou plaatsen.
De vrouwelijke lezers veranderen van charming ladys into apes. Benen zijn niet langer elegant te noemen. Nee benen, zijn inmiddels entertainment. De beenharen worden ingevlochten onder het wachten. Wat een lol! Mehja, ook voor de dames geld: het zou een ramp zijn er niet bij te zijn als het wonder geschied, ofwel het zou een ramp zijn er niet bij te zijn als moi een logje plaats. Dus ook bij deze bevolkingsgroep wordt ‘De Daad’ niet uitgevoerd.
Langzaam neemt de geur toe. Poriën verstoppen en wallen worden steeds groter. Nemen zelfs ernstige vormen aan. Maar ondanks deze ‘airbags’ slagen jullie er toch in 24 hours a day naar het scherm te blijven turen, wachtend op dat logje…
Maar ja…jullie hebben het vast van oma geleerd. Die heeft het jullie vast en zeker meermalen gezegd toen jullie voor de duizendste keer tevergeefs om een snoepje smeekten: ‘mensen die vragen worden overgeslagen’.
Maar ik ben de slechtste niet. Nee helemaal niet. Ik ben best aardig. Wat zeg ik… ik bedoel superaardig. Fabulous. De beste.
Dus bij deze, doe ik u allen een plezier en schrijf ik een logje..speciaal voor jullie omdat jullie zo lief zijn. Speciaal daarvoor en omdat jullie stinken, en ik jullie tot hier kan ruiken

Maar lieverds, jullie afzien wordt beloond. De ernstige haargroei was niet voor niets. Ik begrijp dat het moeilijk voor jullie was. En als jullie erover willen praten, dan sta ik U hier bij. Maar hier is Het dan. Het wonder is geschied. Weer een logje van mij.
Lieverds…jullie zijn geweldig. Ik ben geweldiger.

Ik zou zeggen: ga douchen!! En tot snel!

***Note van de uitgever: bij dit logje had de schrijfster last van een ernstige vorm van meligheid. De meningen geuit in dit stukje, zijn niet persé de mening van de uitgever noch van de schrijfster zelf. Niks uit deze weergave mag worden overgenomen, zonder schriftelijke toestemming van de auteur.